Ja... ją kocham. Problemem jest to, że nie dam rady jej tego normalnie wyznać... a zwykły całus w policzek nie załatwi całej sprawy.
-Przepraszam... może i nie powinienem tego mówić? -wymamrotałem.
"Uwolniłem" ją z moich ramion i spuściłem głowę w dół. Jak bardzo komicznie musiałem wyglądać?
Zakryłem twarz dłońmi.
-Zapomnij... dobrze? -poprosiłem.
Skinęła głową, jednak...
-Ale jak...? -szepnęła bardzo cicho.
Minęło 10 minut, a wszystko powróciło do normalności.
Kilka tygodni później, a nastała nas zima. Jedna z lepszych pór roku.
<Asami? Miało być dłuugie, ale skróciłam ;-; Jak zwykle...>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz