Od Connora CD Lumen

To dziwne uczucie coraz to częściej nie daje mi spokoju. Ale już mnie nie denerwuje. Teraz wydaje się... miłe. Po prostu miłe. I to chyba... nic szczególnego.

Razem z Nocte wyszliśmy z zamku, a ona zaczęła mnie prowadzić na teren Iluminatów. Przez pewien czas, panowała głęboka cisza...

-Daleko tam jeszcze? Przecież wcześniej się zgubiłaś! Skąd pamiętasz drogę!?

-Wystarczy pójść ze na wschód od zamku i będzie się na miejscu.

-Więc czemu wcześniej nie poszłaś na wschód?

-Sądzisz, że łatwo jest z tą orientacją w terenie?

-Nie no... w sumie to nie. Ale wiesz... odpocznę sobie trochę. Na dziś to mój limit, więc daj mi chwilę. -położyłem się pod pierwszym lepszy drzewem i na chwilę zamknąłem oczy.

-Dziękuję, że nie straciłeś mnie w lochach, ani nie pozostawiłeś w żadnych katakumbach.

-Nie miałem powodu. Nie wkurzasz mnie.

-Ale i tak dziękuję. Poza tym, to miejsce, które mi pokazałeś było wspaniałe. -poczułem ciepło Nocte.

Otworzyłem oczy. Ta dziewczyna leżała naprawdę blisko mnie. Mógłbym bez wahania się na nią rzucić. Ale nie zrobię tego. Nie wiem czemu, ale nie jestem w stanie jej tego zrobić. W takich sytuacjach jak ta, zawsze serce bije szybciej. Boję się jej czy co?
Wstałem.
-To jak? Idziemy dalej? -podałem jej rękę, aby mogła wstać.
-Jesteś miły. -skorzystała z pomocy.
-Nie jestem. Tylko tak ci się zdaję... -odwróciłem wzrok.
-Jesteś! -Nocte potknęła się o kamień i kiedy już miała spaść...
-Lumen! -od kilku godzin nic nie wychodziło tak, jak chciałem.
Przypadkiem ją pocałowałem. Teraz to uczucie było niesamowicie silne.
-Ty idiotko! Mówiłem, że masz uważać, bo staną ci się takie rzeczy jak ter... -zobaczyłem jej twarz. Cała czerwona... mogę rzec, ze lekko zrozpaczona. Ale nie wyglądało mi to na ból. Ja sam pewnie nie wyglądałem lepiej...

<Lumen? :3>