Od Boreasza CD Rakanotha

Ravhael kucnął przy niekontaktującym demonie pogrążony w głębokiej zadumie. - Ale jak mu niechcący - zaczął kładąc dziwnie mocny nacisk na ostatnie słowo - coś zrobię to nie moja wina, mówię od razu.

- Jak nie twoja? Oczywiście, że była by twoja. Słono byś za to zapłacił i to najwyższą cenę - wysyczał Rakanoth patrząc na niego nieufnie.

Boreasz już nie słuchał, chodził wkoło skamieniałego ciała mamrocząc coś pod nosem.

- Już zacząłeś czarować? - spytał Adulin.

Mag łypnął na niego czerwonym okiem. - Gdyby nie ta "dostojna" postawa, śmiało bym powiedział że jesteś idiotą. Przymknij się, nic nie mów, i daj się tu mądremu skupić.

Ravhael podrapał się po głowie, rozejrzał czujnie i ugryzł się w kciuk.

- Co ty robisz?

- Mówiłem żebyś się nie odzywał. Mam ci każdą moją czynność opisywać? Tak więc teraz, SIADAM!

- Nie trzeba - mruknął Rakanoth nieco zirytowany postawą mężczyzny.

- A więc teraz ODPOWIADAM, będę teraz CZAROWAŁ.

- Naprawdę nie trzeba.

- Teraz MÓWIĘ, że jednak trzeba skoro jaśniepan musi mieć wszystko czarno na białym.

- Dobra, dobra, już się nie odezwę.

Boreasz zrobił z ust dzióbek patrząc na powoli sączącą się krew z kciuka. Miał do niej słabość. - Widzisz jaka jest piękna? - wyszeptał niczym kochanek czekający na przybycie ukochanej. Zadał pytanie ale nie chciał słyszeć odpowiedzi. Na kamiennym nadgarstku Malthaela narysował znak przypominający kryształ a w koło coraz mniejsze i mniejsze kryształki wirujące w koło głównego.

- Co to za rodzaj magii? - spytał Rakanoth marszcząc czoło.

Ravhael nie spojrzał, jego zadanie pochłonęło go całkowicie. Zaczął szeptać zaklęcie w języku znanym tylko sobie, słowa jak syczenie węża były niemożliwe do powtórzenia. Ciało Malthaela uniosło się a potem ustał na równe nogi.

- Jak ty to zrobiłeś?!

- Nadal śpi - mruknął robiąc kilka płynnych ruchów ręką. Koszmar po kolei unosił rękę, nogę, potem znów rękę a na koniec podskoczył machając wszystkimi kończynami na raz.

- Co się z nim dzieje? Co z nim robisz?

- Em...To...To starożytny rytuał z królestw na dalekim wschodzie, taniec do Boga Słońca. Starożytni uważali, że pomaga to oczyścić umysł i duszę a człowiek zaczyna życie ze szczęściem w środku i innym spojrzeniem na świat.

- I uważasz, że to pomoże?

- Nie mam pojęcia, ale spróbować można - odparł z lekkim uśmiechem na twarzy. Był całkiem zadowolony z tego kłamstwa wymyślonego na poczekaniu, ale nie był to szczyt jego umiejętności. Trzeba będzie nad tym popracować...

<Rahanoth? Jakimś cudem udało mi się jedno zamieścić ^^ Ale Bori i tak to szycha XD>